|
خانه ای خواهم از گل پاک سرشت
از تن
جنگل عشق
از در باغ بهشت
خانه از درب ورودی به سلام
از سر پنجره رو سوی خـــدا
از سر بام به معــراج ملکوت
و در ایـــــوان تماشایی جام
خانه ای خواهم
از گلیم گُل و بُل
از صــــدای بلبل
از نمای قشنگ جُل
خانه ام خواهم
پر
موسیقی باشد
پری از
دار و درخت
پر از احوال خوش و خُر باشد
خانه گل که ترکــــهای نمادینش
جای پیوند هــــوای من و اوسـت
جای پیوند کره خــــوردن عشــق
جای آن است که پیوند خداست
خانه ام خواهم
جای
خطاطی باشد
جای
نقاشـی باشد
جای پیـــــوند
دو تن
همه
انسان و زمین باشد
خانه جای کره قالی باشد
خانه جای برخورد دو خــط
که نگارنده مســتی باشد
که نماینده هستـی باشد
خانه ام خواهم
آواز
از سر و کولش بالا رود
جیر نی
از سر تقصیر به پایین آید
در
کنار دل عاشــــق از همه جیز
سطحی
از چــــــوب ز خامی آید
خــــــواهم بـــر ســـــر ایــــوان بنشینم
استکان چای را ز دست عشق
بستینم
خواهم که نمایانگر هستی باشم
برگی از خاطه زندگـی ام بر چینم .
محمدرضا دشتی
|