سلام دوستان. من یک نظر سنجی گذاشته ام که مدتش تا آخر ساله. می خوام اونهایی که اهل شعر هستن شرکت کنند و اگر امکان داره کمکم کنن که بتونم پیشرفت کنم و نظری هم به صورت نوشتاری بدن. سپاسگذارم.

"میرزا غلام‌رضا اصفهانی"، از "خوشنویسان" بنام و نوابغ خطوط "نستعلیق" و "شکسته" است که حدود یک قرن پیش – یعنی قرن سیزده هجری – زندگی می‌نموده است.                          

"قریب هفت‌سال از سنین عمرم گذشته در دبستان به خواندن "قرآن" اشتغال داشته. شبی به خواب، بزرگواری ارشادم نمود به تقبیل آستان شاه‌اولیا در دنبالش شتافتم. در گوشه‌ی آن جا حضرت شاه اولیا ارواح العالمین له الفدا توقف داشتند. چون نزدیک‌تر شدم فرمود مشقت بیاور. علی‌الفور صفحه کاغذ و دواتی به حضور مبارک تقدیم نمودم. در وسط آن صفحه لام و الف و یایی نگاشته و فرمودند از این رو بنگار. فردای آن شب در دبیرستان معلم صورت خواب را سؤال نمود. این بنده ی حقیر ماجرا کماجرا باز گفت. دیگر حقیر را به تحصیل خط واداشت..."

میرزا پس از آن نزد "میر سید علی تهرانی" به تعلیم خط پرداخته تا جایی که در نه سالگی به حسن‌خط نامی می‌شود و در طول عمر نچندان بلندش آثار بسیاری را آفریده که برخی از آن‌ها در زمره‌ی آثار ملی هنری کشور ثبت شده‌اند.                                                      
هنگامی که میرزا 54 ساله بود، صاحب فرزندی می‌شود که نامش را محمد رضا می‌گذارد. اما محمد رضا در سه سالگی فوت نموده و داغ بزرگی به جان میرزا می‌نشیند تا جایی که آرزوی مرگ می‌نماید و طولی نکشید که به آرزویش رسید و در روز پنج‌شنبه چهارم ربیع‌الثانی سال 1304 هجری‌قمری به سرای باقی کوچ کرد و در باغ میرزا حسین خان سپهسالار در "چشمه‌علی شهرری" به خاک سپرده شد .                                         
از آن جا که میرزا در زمان حیات نامی‌ترین استاد مسلم خوشنویسی بود، نگارش آثار بسیاری به وی سفارش داده می‌شد که برخی را به شاگردان خود سپرده (مانند کاشی‌های پیرامون بقعه‌ی "شیخ صدوق این بابویه" که به محمد ابراهیم تهرانی واگذار نمود.) و تعدادی را نیز خود رقم زد که از آثار جاودانه‌ی هنر خوشنویسی به شمار می‌روند. که می‌توان کتیبه‌های "مدرسه‌ی سپهسالار" (مدرسه‌ی عالی شهید مطهری فعلی در میدان بهارستان تهران) را مثال زد که در سال 1301 نگاشته شده و از بهترین نمونه‌های کتیبه‌نویسی به خط نستعلیق است .

میرزا غلام‌رضا شاید تنها خوشنویسی است که هر دو خط "نستعلیق" و "شکسته‌نستعلیق" را به مهارت و استادی تمام می‌نوشته و در هر دو نیز صاحب سبک ویژه‌ی خود است .                                                                         
"رساله‌ی تحفه‌الوزراء" در سال 1259، "مناجات‌نامه‌ی منظوم منسوب به حضرت‌علی(ع)"، 298 صفحه بیاض که تنها سند کتبی اشعار میرزا می‌باشد، "رساله‌ال در اصطلاحات صوفیه"، "گلستان سعدی" به خط شکسته، "سفرنامه‌ی حاج سیاح" در 216 صفحه به خط شکسته(ناتمام)، "کتاب پاتولوژی" ترجمه‌ی میرزا علی خان رئیس‌الاطباء در حدود 200 صفحه به خط شکسته و تعداد نسبتا زیادی از قطعات نفیس شکسته و نستعلیق از جمله‌ی آثاری که از میرزا غلام‌رضا به یادگار مانده‌است                                                                     .
شیوه‌ی میرزا در خط از محکم‌ترین و قوی‌ترین شیوه‌های خوشنویسی است و کتنیبه‌ها و قطعات و "سیاه‌مشق‌"های وی نیز در صدر آثار خطوط شکسته و نستعلیق محسوب می‌‌شوند

باران ببار ،

پاک کن مرا

بشویان غم فراق مرا

باران ، تو نیستی که ببینی

چه می کُشد آن ، نگار مرا

باران ببار ،

که بشنوی نوای مرا

یکبار حس کنی ، تو حس و حال مرا

باران ، گَه نیستی کِه ببیند

با شور تو آن ، حال نزا مرا ؟

باران ببار ،

خرمی از تو می شود جاری

خرم از تو کِی شود ، سرای مرا ؟

باران ، غمم به سر حّد خود رسید

با غم چه می کِشد از ، رقص خواب مرا

محمدرضا دشتی

خانه ای خواهم از گل پاک سرشت

                      از تن جنگل عشق  

                        از در باغ بهشت

خانه از درب ورودی به سلام

از سر پنجره رو سوی خـــدا

از سر بام به معــراج ملکوت

و در ایـــــوان تماشایی جام

خانه ای خواهم

              از گلیم گُل و بُل

              از صــــدای بلبل

              از نمای قشنگ جُل

خانه ام خواهم

              پر موسیقی باشد

              پری از دار و درخت

              پر از احوال خوش و خُر باشد

خانه گل که ترکــــهای نمادینش

جای پیوند هــــوای من و اوسـت

جای پیوند کره خــــوردن عشــق

جای آن است که پیوند خداست

خانه ام خواهم

             جای خطاطی باشد

             جای نقاشـی باشد

             جای پیـــــوند دو تن

             همه انسان و زمین باشد

خانه جای کره قالی باشد

خانه جای برخورد دو خــط

که نگارنده مســتی باشد

که نماینده هستـی باشد

خانه ام خواهم

             آواز از سر و کولش بالا رود

             جیر نی از سر تقصیر به پایین آید

             در کنار دل عاشــــق از همه جیز

             سطحی از چــــــوب ز خامی آید

خــــــواهم بـــر ســـــر ایــــوان بنشینم

استکان چای را ز دست عشق بستینم

خواهم که نمایانگر هستی باشم

برگی از خاطه زندگـی ام بر چینم .

محمدرضا دشتی

چشمها را ، دیده ها را

باز شستن راهشان نیست

گاه باید بست.

گاه باید آن همه فِسق و فجور،

گاه شاید اندکی ظلم ظلوم ،

گله شاید اندکی با ناخوشی ،

گاه احساس عشق آدمی ،

گاه لحظه وصل رفیق .

گاه شاید دیگر ندید ؛

کاش دیگر نباشد این پدید

لحظه ظلم و خیانت

لحظه گریه به دنبال رفاقت

                   کاش دیگر نبینم ... ؟ دیگر نبینم ... .

محمدرضا دشتی

کاش بینمت ؛           کاش در آن خیالها بینمت ؛

کاش در روی بامها بینت؛         کاش در روی ماهها بینمت

ای ماه من ؛             مهتاب من، جادوی پنهانیِ من

                              ای یارمن ؛  ای هردمی غمخوار من؛     ای لحظه پنهان من

                                                              ای لحظه شکفتهء راز آشکارای من

در دل نهادی آرزو ؛     برجان بنالی تا به زود ؛

ای همدم پنهان من ،             تا کی روی بر بام من؟

 محمدرضا دشتی